آن هم در زمان كلينى ، و گرنه چنان‌كه خود نويسنده هم گاهى به « اصول اربع مأة » اشاره مىكند ، اگر روايات شيعه در « اصول اربع مأة » شكل گرفته‌اند ، روايات قمىها در خطاب مستقيم به بغدادىها چه مفهومى دارند ؟ اگر ابو حمزه ثمالى يكى از نويسندگان « اصول اربع مأة » باشد و رواياتى را از امام سجّاد و امام باقر عليهما السّلام نقل كرده و بعدها كلينى روايات او را در كتاب خود گنجانده ، چگونه اين روايات ناظر به بغدادىها هستند ؟ 5 . مباحث مربوط به راويان و روايات مهم‌ترين بخشى كه نياز به بررسى گسترده دارد ، همين بخش است كه نويسندهء محترم براى برخورد با روايات ، چه ملاكى داشته است . آيا ملاك ، مسيحيت بوده يا اسلام يا فرقهء خاصى از اسلام ؟ هركدام كه ملاك باشد اولين سؤال اين است كه چرا اين ملاك ؟ پس از روشن شدن ملاك ، لازم است به صورت جامع ، با اين ملاك ، سراغ روايات برويم . اما نويسنده بدون اينكه ملاكى ذكر كند ، هرچه مىخواهد مىنويسد و در پايان هم نتيجه مىگيرد . براى مثال ، ايشان در صفحه 381 مىنويسد : در بابى كه چهارده روايت دربارهء بنيان كفر ذكر نموده ، عدهء قمى مرتبط با احمد بن محمّد برقى از او از طريق عبد اللّه بن سنان از امام جعفر [ صادق عليه السّلام ] روايتى نقل كرده‌اند كه طبق آن ، پيامبر [ صلّى اللّه عليه و إله ] شش چيز را [ به عنوان سرآغاز نافرمانى خداوند ] مذمّت كرده‌اند : حبّ دنيا ، حبّ رياست ، حبّ غذا ، حبّ خواب ، حبّ راحتى و حبّ زنان . ( ص 289 ، ح 3 ) على ابن ابراهيم از پدرش روايت ديگرى نقل كرده است كه در آن امام صادق [ عليه السّلام ] به مذمّت پيامبر [ صلّى اللّه عليه و إله ] نسبت به « دنياطلبى » ( طلب الدنيا )